اُپ آرت مخفف Optical art (هنر دیدگانی) و از نظر لفظی شبیه پاپ آرت است. أپ آرت نوعی هنر انتزاعی است که با به کارگیری برخی پدیده‌های خاص دیدگانی جلوه‌ای از ارتعاش، لرزش یا تحرک بصری را در تابلو ایجاد می‌کند. بسیاری از تمهیداتی که پیروان اُپ آرت به خدمت گرفتند، تداوم همان تصاویر خطای باصره‌ی معروفی هستند که در کتاب‌های متداول روانشناسی ادراکی یافت می‌شود، با این تفاوت که در این سبک سطوح و لبه‌های شکل‌ها با حداکثر دقت هندسی ترسیم می شود تا دقیقا واکنش بصری مورد نظر را در شبکیه‌ی چشم بیننده ایجاد کند. پیشروان برجستهٔ اپ آرت ویکتور وازارلی و بریژیت رایلی بودند. این اصطلاح به هنگام برپایی نمایشگاه «چشم واکنش گر» در موزهٔ هنرهای معاصر نیویورک در سال 1965 فراگیر و رایج شد. (1)

تحریک شبکیه چشم در اُپ آرت، مهم‌ترین وسیله و معمولاً تنها وسیلهٔ ارتباط است و هدف از آن، ایجاد واکنش‌های بصری فیزیولوژیک در تماشاگر است. بسیاری از کارهای هنر دیدگانی، چیزی بیش از بازی‌های زیرکانه ادراکی (یا خطای دید) نیستند. البته این آثار در بلندمدت نتوانستند اعتبارشان را حفظ کنند و فقط معدودی از آن‌ها توانستند موقعیت خود را به‌عنوان یک اثر هنری حفظ کنند، و از آن میان تنها استثنای درخور توجه، کار بریجیت رایلی بود. (2)


منابع:
(1) سبک‌ها و مکتب‌های هنری | ترجمه‌ی فرهاد گشایش | انتشارات عفاف – 1382
(2) هنر دیدگانی | ویکی‌پدیا